چرا بهتر است اهدافمان را به دیگران نگوییم؟

این پست ادامه ی پست “اهدافمان را به دیگران اعلام کنیم یا نه؟” ست، برای من دلیلی است که بهتر است در مورد بیان هدفهایم سکوت کنم.

درک سیورز در مورد سکوت در برابر بیان اهدافمان در مورد پدیده ی واقعیت اجتماعی توضیح داد؛ وقتی از هدفهایمان با دوستانمان صحبت می کنیم، مورد تشویق قرار می گیریم و مغز با این تشویق تصور می کند آن هدف انجام شده و بنابراین انگیزه ی کمتری برای رسیدن به خواسته پیدا می کند.

با این پدیده کمتر روبه رو شدم و بیشتر چیزی برخلاف آن برایم اتفاق افتاده. اینکه در مورد رسیدن به هدف، اشتیاق و انگیزه دارم اما وقتی به دیگران می گویم آن شور و شوق کم می شود و البته مورد تشویق هم قرار نگرفته ام.

برایم سوال بود پس چرا من هم مانند کسانی که تشویق می شوند، انگیزه ام کم می شود؟

جولیا کامرون در کتاب راه هنرمند سوالم را جواب داد: “نگذارید انتقاد [و تردید] دیگران در مورد هدفتان، مانع از بازیابی خلاقیتتان [و در مسیر بودن درست] شود.”

من نسبت به رسیدن به هدفم، تردید دارم، اما می دانم در مسیر رسیدن به آن هستم. حالا کافیست آن شخصی که به او می گویم در گفته ها و حرفهای من تردید کند، آن وقت است که ممکن است تردید خودم به یقین تبدیل شود که من توانایی انجام هدفم را ندارم و به همین سادگی نسبت به هدفی که مشتاقش بودم، بی حرکت شوم و آن را کنار بگذارم.

پس از آنجایی که خودم نیز در رسیدن به بعضی هدفم هایم تردید دارم، فکر می کنم با کلام دیگران درمورد خواسته هایم، انگیزه ام از بین می رود و آن هدف کنار گذاشته می شود و به تعبیر جولیا کامرون در دام خود تخریبی می افتم. (شاید بشود گفت این ناشی از عدم داشتن عزت نفس است یا آنکه هدف آنقدر برایم واضح و مهم نیست که با حرف دیگران، آن خواسته کنار گذاشته شده. نمی دانم.)

جولیا کامرون در این کتاب می نویسد “هم بازیهای مسموم می توانند هنرمند درونمان را از رشد بازدارند.”

این همبازیها با تردیدها و توصیه های محافظه کارانه شان سعی دارند در رشد دانه ای که خود کاشته ایم و البته خود نیز در ابتدا از رویش آن مطمئن نیستیم، ما را از ادامه ی مسیر بازدارند.

برایم خیلی جالب است که دو رفتار متفاوت، یکی تشویق دیگران در مورد رسیدن به خواسته هایمان و دیگری تردید و موانع ذهنی آنها در هنگام صحبت در مورد هدفهایمان، یک نتیجه می دهد.

مورد اول خوشایند ماست اما دومی نگرانی و شک ما را بیشتر می کند. ما دو رویداد متفاوت داریم و یک اثر مشابه. اثری که چه مورد تشویق دیگران باشیم، چه مورد بازخواست و تردیدشان، انگیزه ی ما را برای به سرانجام رساندن اهدفمان کم می کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *