نوشتن و میل به دیده‌شدن

ماههاست با کتاب راه هنرمند جولیا کامرون عزیز هستم و آن را لاک‌پشت‌وار پیش می‌برم. 

ایشان در فصل بازیابی حس حمایت از خود در مورد شهرت- خطری که جریان خلاقیت را در فرد مسموم می‌کند- جمله ی تاثیرگذاری بیان کرده؛ ” به جای اینکه نویسندگی برای نویسندگی باشد، هدفش این می‌شود که مورد استقبال قرار بگیرد، نه اینکه فقط انتشار یابد. 

این موضوع مرا یاد میل ما به موثر بودن انداخت. شاید ما گاهی می‌نویسیم که دیده شویم و مورد استقبال قرار بگیریم. چیز بدی است؟ به گمانم الزاما نه.

از سهیل رضایی عزیز می‌شنیدم که “ما میل به تاثیرگذاری و دیده‌شدن داریم.” همان حرف ایزابل آلنده که “نمی‌توانید کسی را پیدا کنید که رویایش پیدا شدن و دیده‌شدن نباشد.” (نقل از پیام اختصاصی متمم)

 

به گمانم نوشتن، میل ما را به تاثیرگذاری و دیده شدن ارضا می‌کند به شرط آنکه به قول جولیا کامرون نوشتن برای نوشتن باشد و به عارضه‌ی “چطور به نظر می‌رسم” از نگاه دیگران مبتلا نشویم و شهرت را میانبری برای تایید خویش نخواهیم.

دوستی می‌گفت هر لباسی که بپوشیم د‌یگرانی هستند که بر ما خرده بگیرند، پس بهتر است خودمان باشیم. من فکر می‌کنم نوشتن هم همینطور است. نوشتن برای شهرت و تایید نظر دیگران، ما را به زحمت و تکلف می‌اندازد و از خود واقعی‌مان دور.

و نیز شاید نوشتن میل ما را به انواع جراحیهای پروتز و زیبایی و از این طریق دیده شدن کم می‌کند. “چطور به نظر می‌رسم از نگاه دیگران” برای ما بسیار کمتر اهمیت دارد و آنچه باید تغییر و جراحی بر روی آن صورت گیرد، اندیشه‌مان است نه ظاهرمان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *