عادتهای آموخته شده

پیش نوشت: این متن را از بین روزمرگی هایم بیرون کشیدم و موضوعی که بایستی برایم یادآوری می شد.

 

به پارک کوچک خیابان محل زندگی مان فکر می کنم که فقط یک دقیقه با خانه مان فاصله دارد و من در این دو سال آن را ندیده بودم. به بخش کتاب و دی وی دی فیلمهای یک هایپرمارکت فکر می کنم که تنها چند قدم از جایی که من ایستاده بودم فاصله داشت و فقط زمانی متوجهش شده بودم که می خواستیم از آنجا خارج شویم.

 

به این فکر کردم که کدام جاهای دیگر اینطور رفتار کردم؟ که می توانستم فقط چند گام بیشتر بردارم و همین می توانست خیلی از مسائل را برایم تغییر دهد؟

برای چه کارهایی می توانستم فقط یک قدم فراتر بردارم و مسائل جدیدی را تجربه کنم اما این کار را نکردم و راه تکراری خودم را پیش گرفتم؟ کجاها نور و روشنی را ندیدم و در سایه ماندم؟ کجاها خودم را دریغ کردم از این شادی درونی؟

از فکر اینها و از فکر از دست دادن این فرصتها به هراس می افتم چرا که می توانستم بعدها با انجامشان بگویم چه قدر خوب شد که این راه نرفته و فرصت آزموده نشده را امتحان کردم و چه شادی بزرگی را تجربه کردم.

 

این فرصتها برایم از دست رفتند قبول، حالا فکر می کنم چه کار کنم به مغزم بفهمانم که مسیرهای جدیدی هم هستند که حتما و باید ارزشِ رفتن را دارند؟ چه کاری انجام دهم که از این چهارچوب به شدت جامدوار آزاد شوم؟

به گمانم مسئله ی مهم این است که خودمان متوجه نیستیم که باید یک گام بیشتر برداریم. ما روتین و عادتهای خود را هزار بار تکرار می کنیم.

 

جالب است وقتی روش تازه ای را امتحان می کنیم، از اینکه در همان مسیر قبلی باقی می ماندیم، به وحشت می افتیم و فکر می کنیم اگر این راه شگفت را طی نمی کردیم، چه اتفاقی می افتاد؟

متاسفانه هیچ اتفاقی نمی افتاد. به توقف و تکرارمان ادامه می دادیم.

 

شاید هم همان فیل بزرگ شده ی معروفی می شدیم که به عقلمان نمی رسید که کمی و فقط کمی پا را فراتر بگذاریم و از بند تعلقات آزاد شویم. همان یک قدم می توانست ما را از چهارچوبی که سالها اسیرش بوده ایم و از درماندگی ای که آموخته بودیم، نجات دهد.

امیدوارم این نابینایی مان در مورد این موضوع کم شود.

 

پی نوشت: محمدرضا شعبانعلی عزیز پستی دارد در مورد فقط یک گام بیشتر. خجالت کشیدم که پست ایشان را به پست ضعیف خودم ارتباط دهم، اما موضوع این متن مرا یاد حرفهای ایشان انداخت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *