درباره‌ فیلم تعطیلات رمی

فیلم تعطیلات رمی در مورد سه روز متوالی از زندگی پرنسس “آن” (با بازی آدری هپبورن دوست‌داشتنی) و مسئولیتهای سنگین حکومتیش است، سه روز با کیفیتی بسیار متفاوت از هم. سه روزی که به نوعی در زندگی شخصی‌مان برای ما هم آشناست و به احتمال زیاد تجربه اش کرده‌ایم.

 

روز اول شبیه روزهای قبل است، دیدارهای تکراری، برنامه های از پیش تعیین‌شده، لبخندهای مصنوعی، حتی غذاها و لباسهای مشخص‌شده و اطاعت و رام بودن در برابر همه ی برنامه‌هایی که خود نقشی در طرح آنها ندارد و او فقط اجراکننده‌ی آنهاست.

روز دوم اما عصیان علیه این برنامه‌هاست، خسته شدن از هرچه با برنامه‌ریزی پیش رود، درمانده‌ شدن از خود نبودن و بعد انجام دادن کارهایی که روزی رویای او بوده.

و روز سوم گرچه به ظاهر بازگشت به برنامه‌های قبل است، اما این بار “آن” جرات کرده خودش باشد، حرفهایش، نه گفته‌های دیکته‌شده‌ی دیگران که حرفهای خودش است. او یک زندگی جدید را با خاطره‌ها و تجربه‌هایی نو از رم دوست‌داشتنی آغاز می‌کند.

 

طغیان “آن” را علیه خودش و اطرافیانش تحسین می‌کنم، دیگر برایش مهم نیست دیگران درباره‌اش چه فکر می‌کنند.

 

آدم یک جایی از این همه رام بودن، از دیگران را در اولویت اول قرار دادن و به خود کمتر اهمیت دادن به ستوه می‌آید.

چه قدر ما (من) بعضی وقتها _کمتر یا بیشتر_ شبیه “آن” می شویم، دختری که از این همه نقش آدمهای مطیع را بازی کردن و زندگی را روزها و شبها بدون هیجان سپری کردن، خسته شده.

“آن” می خواهد یک روز خودش باشد، بدون لقب، بدون خدمتکار، بدون امر و نهی‌های تکراری و بیهوده.

خود واقعی و سرکش “آن” چه قدر برای ما دوست‌‌داشتنی و درک‌کردنی است. انگار دارد بخشی از زندگی نزیسته ی ما را زندگی می‌کند.

 

پی نوشت: نوشتن بعد از چند روز سخت‌تر می‌شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *