امکان هستی

چند روزی است در محل کارم در حین انجام سونوگرافی توسط پزشک، من نیز تصاویر آن را می‌بینم. یکی از سونوگرافیهای عجیب سونوگرافی بارداری است که برایم شگفت انگیز است. موجودی از عدم به وجود می‌آید، موجودی که می‌توانست نباشد اما اکنون هست. موجود به ظاهر ساده‌ی چند میلی‌متری که رشد می‌کند و تمایز می‌یابد.

به این فکرمی‌کنم که ما هرکدام از عدم به وجود آمده‌ایم و می‌توانستیم نباشیم اما الان هستیم و انسانهایی که می‌توانستند باشند اما اکنون نیستند.

اولش شاید ساده به نظر برسد اما بعد که فکر می‌کنم این موجود زنده‌ی چند میلی‌متری قرار است دنیای خارج از رحم را تجربه کند، به این فکرمی‌کنم چه تصمیم شجاعانه و شاید احمقانه و خودخواهانه‌ای گرفته شده و چه قدر می‌تواند ترسناک باشد. و انتخابی است که می‌تواند تا پایان عمر بشر و شاید بعدترها تاثیرگذار.

 

خودافشایی است و می‌نویسم، آدمهایی که برای فرزنددار شدن و از آن بیشتر برای تعیین جنسیت فرزند تقلا می‌کنند حیرت‌زده‌ام می‌کنند. رنجهای زیاد و هزینه های سنگین برای به دست آوردن رنجها و هزینه‌های سنگین‌تر و شادی کمتر. نمی‌دانم شاید اشتباه فکر می‌کنم. هرچه هست -درست یا نادرست- دیدن تصاویر زنده‌ی سونوگرافی رویان و جنین و خلق یک موجود از هیچ برایم شگفتی بزرگی است.

 

پی‌نوشت: بعد از نوشتن متن فکر کردم این یک موضوع بدیهی است. پیوند بین دو سلول و لانه گزینی‌اش فرایند عجیبی نیست اما از نگرش محمدرضا شعبانعلی (در جواب کامنت علیرضا حق گو) نسبت به ژانر علمی تخیلی و هوش مصنوعی چنین برداشت کردم که گاهی یک موضوع آنقدر در دسترسمان است و جلوی چشممان که نسبت به آن بی‌بصیر می‌شویم و متوجه پیچیدگی و شگفتی آن نمی‌شویم. حالا برای من ماجرای خلق و تمایز بی‌نقص یک موجودِ ممکن، عادی به نظر رسیده بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *